Vuile Klap

Lieve mensen,

Eind 2016 ben ik zeventig geworden en ik zal het geweten hebben.
Een hele pak mensen hebben mij uitgebreid gefeliciteerd.
Een week te vroeg mocht ik al een verjaardagsconcert brengen in de Herberg, bij de Buren van de Abdij.

Mijn kinderen en kleinkinderen bezorgden me een verrassingsdriedaagse in de Ardennen met zelfs een klein beetje sneeuw.

Ik mocht een hele voorraad boeken uitpakken om de resterende wintermaanden door te komen.
Tof, leuk, prettig, aangenaam,... Maar het gekke is dat je daar zelf niets speciaal bij voelt.
Het leven gaat gewoon door.
Opstaan, ontbijten, de krant doornemen, de kippen en de eenden eten geven, dagelijkse oogdruppels tegen glaucoom, mails beantwoorden, naar een teamvergadering, boodschappen doen, kleinzoontje ophalen, een repetitie, een optreden, een vergadering van de wereldwinkel, een dagtrip, een tentoonstelling, op bezoek of bezoek ontvangen, en hoe ouder je wordt hoe meer je afscheid moet nemen en dan staan we weer in een kerk of een crematorium.

Wat is het verschil met pakweg 45 worden of 53?
Een tikkeltje meer nostalgie?
Al eens meer een fotoalbum vastpakken en terugbladeren?

Met medewerkers van lang geleden anekdotes ophalen en verbaasd vaststellen dat onze verhalen niet altijd gelijk lopen.
Het buurthuis in de Sleepstraat, ons eerste optreden, de Gentse Feesten van toen, de circustent, drie weken met de tent door Amsterdam, de anarchistische pinksterlanddagen in Appelscha, de volkskampen van het groot arbeiderscomité, de solidariteitsoptredens bij stakingspiketten, de vele betogingen tegen kernenergie, tegen kernwapens, tegen jeugdwerkloosheid, tegen racisme, de vele optredens voor de vakbonden, en dan later de vele scholen en hogescholen, de start van ons sociaal-artistiek project in de Brugse Poort, ...

En voor je het beseft zit je weer bij vandaag en morgen en overmorgen.
Straks ga ik mijn zeventigste lente in met na elke gril weer een pril lentezonnetje en nu moet je zelf maar onze kalender inkijken om te weten wat je zeker niet mag missen!
Straks trekken we feestend door de Bevrijdingslaan, de hoofdader van de wijk, en met jullie hulp brengen we de hele buurt in beweging.

En als er nu nog iemand vraagt hoe oud ik ben, dan zeg ik: "op mijn eenenzeventigste!”


Mong (winter voorjaar 2017)


 


Lieve mensen,

Alweer een jaar dat naar zijn einde loopt...
En wat voor een jaar.
De oorlog in Syrië gaat maar door.
Ellende in Jemen, hongersnood in Nigeria, spanning in Oekraïne, Irak, Turkije, Palestina,... En dus blijven mensen vluchten, op zoek naar een veilige plek en een nieuwe toekomst voor zichzelf en voor hun familie.
En dat maakt dan weer mensen hier bang.
Soms is dat een duidelijke egoïstische reactie.
We willen niet delen wat we hebben ook al hebben we veel te veel.
Tegelijkertijd dansen ook bij ons veel mensen op een vrij slap koord.
Terwijl ik dit zit op te schrijven kregen we net de ontslagen van bankreus ING te verwerken.
We hadden nog niet eens Ford Genk en Caterpillar verteerd.
"Snoeien om te groeien", zei de CEO en warempel, zijn eigen loon steeg met 28% tot 1,63 miljoen euro.
De aandeelhouders strijken superdividenden op en met Nieuwjaar zullen de champagnekurken in het rond vliegen.
In de jaren 60 maakte cabaretier Fons Jansen nog een ironisch grapje met “mensen ontslaan is goed voor de winst, winst is goed voor de werkgelegenheid”.
Vandaag valt er nauwelijks nog mee te lachen.

En toch was het ook een jaar van verzet en solidariteit.
Overal in de wereld stapten duizenden mensen mee in parades, vredesmarsen en betogingen.
Honderdduizenden durfden blijven dromen.
En wij blijven geloven dat we de mooiste dromen waar kunnen maken.
'Optimist tot in de kist'; dat hing bij ons thuis aan de muur.
Ik heb het met de paplepel binnen gekregen en ik ben niet van plan het los te laten.
Met pessimisme vergal je niet alleen je eigen leven, maar ook nog eens dat van anderen, zij die je het dierbaarst zijn het eerst.
Daarom zullen we doorgaan, ook in de Brugse Poort.
En omdat we ondertussen, wetenschappelijk bewezen, weten dat meer gelijkheid mensen gelukkiger maakt,
wens ik jullie allemaal een gelukkig nieuwjaar,


Mong (jaareinde 2016)


 


Lieve mensen,

Na een positieve beoordeling door de adviescommissie blijft onze erkenning behouden voor de periode 2017-2021. Onze subsidie wordt lichtjes verhoogd waarmee we alvast de indexering van lonen en kosten kunnen opvangen.
Zouden we nu blij moeten zijn?
Moeilijk, als je weet welke slachting het culturele veld heeft ondergaan. Meer dan 100 organisaties, theater, muziek, dans, sociaal-artistieke projecten..., zijn alles kwijt geraakt.
Uiteraard is dat een enorme verschraling…
Mogen wij ons nog afvragen hoeveel theaters zouden bloeien met het geld van één gevechtsvliegtuig? Mogen we eens stilstaan bij de muziek die zou weerklinken met de belastingontduiking van één fiche bij dat advocatenkantoor in Panama? Het gaat trouwens niet om één fiche, maar om 11 miljoen fiches. De Europese banken die we met miljarden euro's belastinggeld hebben gered blijken nog altijd hun rijke klanten te helpen om belasting te ontwijken. Alle cultuursubsidies bij mekaar zijn nog geen anderhalve procent van de totale begroting. Nochtans is de behoefte aan cultuur even sterk als de behoefte aan materieel welzijn. Sinds het grote armoededossier uit de jaren '90 weten we dat culturele uitsluiting even zwaar om dragen is.
"Brood én Rozen" scandeerden de arbeiders en arbeidsters al begin vorige eeuw!

Tijdens de Gentse Feesten mocht ik de Walter De Buck prijs in ontvangst nemen. Dit jaar werd die toegekend aan een sociaal geëngageerd kunstenaar.
Uiteraard ben ik daar trots op. Niet alleen was Walter een goeie vriend maar we hebben geregeld samen op de barricades gestaan. Laat mij als afsluiter nog eens naar Stéphane Hessel verwijzen. Deze diplomaat, voormalig verzetstrijder en overlever van naziconcentratiekampen, schreef in 2010, op zijn drieënnegentigste, een klein boekje dat een echte wereldhit werd : INDIGNEZ-VOUS! Wees verontwaardigd om alle onrechtvaardigheid die in de wereld, dichtbij en ver, gebeurt. Zwijgen uit angst is erg, maar soms nog te begrijpen, maar zwijgen uit onverschilligheid is moordend. Daarmee geef je de onderdrukker gelijk en al sta je er niet bij stil, eigenlijk ben je daardoor mededader.

Een jaar later schreef Hessel nog een boekje: ENGAGEZ-VOUS! Verontwaardiging is niet voldoende. We moeten ons ook daadwerkelijk engageren en samen met vele, vele anderen een betere wereld bouwen. Laat dat onze "Yes, we can" zijn.

Wij zullen alvast ook volgend seizoen ons steentje bijdragen om samen met jullie allemaal een leukere en socialere buurt uit te bouwen.


Mong (zomer 2016)


 


Lieve mensen,

22 maart 2016...kroniek van een aangekondigde dood... We wisten allemaal dat we vroeg of laat in de brokken zouden delen en dat we, of we dat nu willen of niet, meer geraakt en meer verontwaardigd zouden zijn als het dichterbij gebeurde.

22 maart zal voor lange tijd in ons geheugen gebrand blijven.

"Stop de radicalisering!", blokletteren de kranten .

Op weg naar alweer een stille wake zit ik mij te bedenken dat ik in een ver verleden ook radicaliseerde en dat ik daar tot vandaag nog geen ziertje spijt van heb.

Als brave tiener uit een West Vlaams middenstandsgezin kom ik in Leuven in contact met de studentenvakbeweging.

Ik leer de wereld zien zoals hij werkelijk is en ik leer dromen hoe hij zou kunnen zijn.

Al vrij snel heb ik door dat we er met pamfletjes aan de fabriekspoorten niet zullen komen. In Gent sluit ik mij aan bij de anarchistische studentenbeweging.

Ik kom in Appelscha terecht op de pinksterlanddagen van de Nederlandse Bond van Vrije Socialisten.

Vrij kiezen voor een socialisme dat je vrijheid niet nodeloos beknot.

Vrije Socialisten kiezen ook radicaal voor geweldloos verzet.

Geweld baart geweld!

En ik ga ervoor, radicaal!

45 jaar Vieze Gasten, 45 jaar je stem laten horen, 45 jaar opkomen voor meer gelijkheid, meer broederlijkheid en meer vrijheid, tenminste zolang die vrijheid de gelijkheid en broederlijkheid niet ondermijnt.

22 maart was verschrikkelijk en een deel van de reacties ook.

Bij sommigen lees je de wraak in hun ogen.

Maar bij anderen zag je dan weer die enorme veerkracht.

Vele mensen toonden zich heel erg betrokken en boden zich vrijwillig aan om anderen te helpen. En terwijl de ene radicaal de grenzen wil sluiten kiest de andere radicaal voor een reikende hand. Na zo'n confrontatie met blind geweld besef je des te meer dat mensen die dagelijks met die gruwel te maken hebben met heel hun familie in een wankel bootje stappen op zoek naar een veilige plek. Die plek kunnen wij hun bieden en we gaan er voor, radicaal !

Gisterenavond zag ik op TV enkele kleine helden geportretteerd door Rudy Vranckx.

Een Joodse vrouw die haar zoon verloor drinkt thee met een Palestijnse man die zijn dochtertje voor zijn ogen zag dood schieten. Onze tranen hebben dezelfde kleur, zegt de vrouw en samen willen ze geen wraak, maar andere ouders voor het leed behoeden door het geweld stop te zetten en te praten met mekaar.

Geweld baart geweld!

Samen oplossingen zoeken, radicaal!

"Een van onze machtigste wapens : de dialoog."

en deze uitspraak kwam van Nelson Mandela, jawel, nog zo een prachtige radicaal.

Of wat dacht u van de radicale dominee Martin Luther King : "Groeien we uit tot extremisten van de haat of van de liefde ? Worden we extremisten die strijden voor een status quo van het onrecht of voor een uitgesproken rechtvaardigheid?"

Aan ons de keuze.


Mong (zomer 2016)


 


Lieve mensen,

Dit is de eerste nieuwsbrief van 2016. Als jullie mijn klap onder ogen krijgen is het al bijna eind februari. Een beetje laat voor nieuwjaarswensen en dat is maar beter ook als je weet hoe hypocriet deze wensen vandaag zouden overkomen voor een jaar dat zo slecht begonnen is.

Honderd vrouwen lastig gevallen en aangerand op nieuwjaarsnacht in Keulen. Zevenenveertig publieke executies op 2 januari in Saoedi-Arabië. Zesendertig vluchtelingen dood aangespoeld op de Turkse stranden. Op het vluchtelingenkamp in Duinkerke zakken de mensen letterlijk weg in de modder. ...Vul zelf maar aan...

In zijn toneelstuk 'huis clos' laat Sartre één van zijn personages de legendarische zin uitspreken : "L'enfer c'est les autres." Het zijn de medemensen die iemands leven een hel op aarde maken. De buitenwereld is de grootste vijand van de mens. En bij al die vreselijke krantenkoppen en televisiebeelden moet je wel toegeven dat het waar is. Maar in Afrika luidt een spreekwoord : "de mens is de beste remedie voor de mens", en laat ons eerlijk zijn, ook dat is waar. In dezelfde krant zullen we ook lezen hoe buren vluchtelingen welkom heten. Hoe een brandweerman een kind uit een brandend huis haalt. Hoe twee studenten het koude water induiken om oude mensen uit hun auto te bevrijden.... In hetzelfde televisienieuws zien we beelden van mensen die met hulpgoederen naar Calais en Duinkerken trekken. We zien een familie tien vluchtelingen voor het feestmaal uitnodigen. Een buurvrouw neem een heel schooltje mee naar het circus. Een voetbalploeg organiseert een banket voor mensen in armoede.

Laat mij onze schitterende acteur Frank Focketyn citeren in een interview in De Morgen. "Als je acteert komt het er ook op aan die positieve of negatieve polen op te roepen, te veroorzaken of te verbeelden. Alles, van Hitler tot moeder Theresa, kun je in jezelf vinden. Dat is bijzonder en gênant tegelijk. Want het komt wel vanuit jou."

Gelukkig proberen vele mensen het positieve uit zichzelf naar boven te halen, iedere dag opnieuw. Eén miljoen mensen in Vlaanderen nemen taken op zich als vrijwilliger. Ze helpen met huiswerk maken bij kinderen die het moeilijk hebben, ze bezoeken oude mensen in homes, ze houden de wereldwinkel open, brengen voedselpakketten rond, gaan op uitstap met andersvaliden, ...en ook deze lijst kan je gemakkelijk zelf bijvullen...

Ook bij 'bij' de Vieze Gasten kunnen dagelijks beroep doen op vele vrijwilligers. Zij maken het mogelijk om zoveel projecten in de buurt uit te werken. Zij zorgen ervoor dat ons hele opzet steeds maar blijft groeien en bloeien. Onze oprechte dank daarvoor!


Mong (voorjaar 2016)


Ps: straks wordt het nog een slechte gewoonte om in een naschrift reclame voor mezelf te maken. Maar op vrijdag 4 maart mag ik nog eens zelf op ons podium staan, samen met mijn dochter Tamara en de muzikanten van de Illustratie.


 


hopsasa

falderalderiere

falderaldera

hopsa

2016

en de spanning zit er al goed in

hoelang duurt het voor de eerste gordel wordt ontstoken

welk dood kind spoelt als eerste aan op het Turkse strand

welke journalist wordt als eerste de keel overgesneden

welk ziekenhuis wordt gebombardeerd

per vergissing of expres

erger dan nu kan het niet meer, zegt de pessimist

natuurlijk wel, antwoordt de optimist

en toch

en toch, en toch, en toch

we hebben de millenniumdoelstellingen niet gehaald

en toch

en toch gaan er meer kinderen dan vroeger naar school

jongens én meisjes

de kloof tussen arm en rijk neemt razend snel toe

en toch is de extreme armoede in de wereld wel degelijk verminderd

net zoals moedersterfte én kindersterfte afgenomen zijn

overal worden muren gebouwd en een nieuw ijzeren gordijn slingert zich langs Europese grenzen

en toch zullen ook in 2016 mensen de hand reiken en vluchtelingen welkom heten

en terwijl de ene fanaat zijn medemens letterlijk en figuurlijk in de vernieling helpt

zullen anderen hun armen wijd open houden

omdat

hart boven hard

het enige echte tomorrowland is

gelukkig Nieuwjaar

Mong en Magda


Lieve mensen,

Soms wordt het wel erg gortig! Volkswagen, symbool van degelijkheid en kwaliteit, blijkt jarenlang iedereen bij de neus te hebben genomen. Ingebouwde soft ware zorgde ervoor dat de uitstoot bij controles fenomenaal omlaag ging. De CEO, die uiteraard, van niets wist (hm hm) vond dat hij ontslag moest nemen. Daarbij kreeg hij een ontslagvergoeding van ruim 28 miljoen euro.
Als wij zelf ontslag nemen krijgen we niets en als we ontslagen worden wegens bedrieglijke praktijken wacht ons een serieuze boete of erger... Met die ontslagvergoeding zouden wij 40 jaar kunnen blijven werken met een groter team dan vandaag en het dubbele aan werkingskosten.
De twee Nobelprijswinnaars economie, Robert Schiller en George Akerlof, stellen dat manipulatie en misleiding inherent zijn aan onze economie. Wie niet liegt, overleeft niet. De grootste fout van Volkswagen is dan ook niet van het gedaan te hebben, maar van zich te hebben laten betrappen.
Ondertussen weten we dat Volkswagen uiteraard niet de enigste fabrikant was die de consument bedriegt. Duurzaamheidlabels op elektrische apparaten kloppen niet, net zo min als talloze vermeldingen op voedselproducten.
Ondertussen volgen de misrekeningen in regeringsbegrotingen mekaar op, en op een of andere manier zijn die altijd negatief. Altijd wordt het tekort groter omdat men de inkomsten te hoog heeft ingeschat. En dan moet er weer gezocht worden naar besparingen en worden sociale en publieke diensten verder afgebouwd.
Is het dan zo moeilijk om het geld te halen waar het echt zit? Belasting op grote fortuinen, belasting op superwinsten, opgevoerde strijd tegen de grote fiscale fraude, enzovoort.
Toch gaan we door, elke dag opnieuw, omdat we van nature optimisten zijn en willen zijn. Omdat pessimisme niet alleen ons eigen leven verpest maar ook dat van de anderen rondom ons. Omdat we verdomme 'goesting' hebben, omdat we weten dat het anders kan en moet.
Daarom zullen we blijven actie voeren en zingen en spelen. Daarom zullen we blijven welkom zeggen tegen al die mensen die hun land moeten ontvluchten voor het geweld, voor de ellende, voor de armoe, voor de onmogelijkheid om een normaal leven te leiden. Daarom zullen we ons mooi project in de Brugse Poort verder zetten met hetzelfde enthousiasme als waarmee we ooit begonnen zijn.
Voor jullie, maar ook voor onszelf. Want dit is nu eenmaal onze eigen vrije keuze omdat we geloven in jullie en in onszelf.
hart boven hard,


Mong (jaareinde 2015)


Ps: een klein beetje reclame voor een h'eerlijk productje. Rozemarijn in Baarle Drongen is een buitengewoon gewone school met buitengewoon gewone kinderen. Eén van die kinderen is mijn kleinzoontje, Levi. De school vroeg me mee te werken aan een mooi project om school en werking wat meer bekendheid te geven. Het resultaat is een prachtig boekje OP STAP MET DIDIER, Rozemarijn in beeld. De tekst is van Patricia De Landtsheer, tekeningen van Gunter Segers en bij het boek hoort een cd’tje met liedjes van mezelf gezongen met een twintigtal kinderen van de school.


 


Lieve mensen,

laat mij even terugblikken op de voorbije zomer. In de avond van 9 juli schalde voor de dertigduizendste keer de LAST POST onder de Menenpoort in Ieper. Avond na avond brengen vrijwillige brandweermensen deze kleine hulde aan de honderdduizenden vermisten en gesneuvelden van de Eerste Wereldoorlog. Honderdduizenden mannen, vaders en zonen - als slachtvee naar het front gedreven - liggen hier al honderd jaar vreedzaam naast elkaar. Belgen, Vlamingen en Walen, Fransen, Duitsers, Engelsen, Amerikanen, Canadezen, Australiërs, Senegalezen, Marokkanen, Algerijnen, Tunesiërs, Congolezen, Rwandezen, blank en zwart: van diversiteit gesproken.

Op 11 juli mocht ik een kleine bijdrage leveren op het FLAMINGRANTENFEEST in Gent. Ik zweer op mijn mei ’68-zieltje dat dit de eerste keer was dat ik optrad op een feest ter gelegenheid van onze Vlaamse nationale feestdag. Ik heb het niet zo voor nationalisme en al zijn bekrompen bijwerkingen, maar deze keer was het dan ook een ode aan de superdiversiteit. Vandaag leven we niet langer naast elkaar maar met elkaar. Zoveel kleuren, zoveel culturen, zoveel creativiteit, zoveel energie... en allemaal Gentenaars, Vlamingen, Belgen, Wereldburgers!

En dan moesten de GENTSE FEESTEN nog beginnen. Dit jaar ging de prijs voor de DEMOCRATIE naar de burgerbeweging HART BOVEN HARD. We schreven al eerder dat Bij’ De Vieze Gasten dit initiatief onderschrijft en er actief aan meewerkt. De prijs JAAP KRUITHOF werd toegekend aan het GRIEKSE VOLK: als het er vandaag ergens hard boven hart aan toegaat dan is het wel in Griekenland, waar zich een humanitair drama afspeelt. De harde besparingen treffen vooral de kleine man en vrouw: torenhoge werkloosheid, drastische inperking van lonen en pensioenen, problemen in de gezondheidszorg,… Midden in al die ellende groeien er zowel in Griekenland zelf als in de rest van Europa nieuwe bewegingen die samen willen strijden voor meer rechtvaardigheid. Laat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen. We zeiden het al zo dikwijls: SOLIDARITEIT IS EEN WERKWOORD!

En nu weer vooruit! Na een welverdiende vakantie vliegen we er weer in. We sturen jullie een nieuwsbrief vol hartverwarmende voorstellingen, vaste en nieuwe projecten en hopen jullie allemaal weer te mogen verwelkomen.

Onze deuren staan open (maar dat weten jullie ondertussen wel).

Mong (nazomer 2015)


 


Lieve mensen,

we hebben ondertussen de lente stormachtig ingezet, letterlijk en figuurlijk.

Ondanks de stortregens en rukwinden waren we op 29 maart met 20000 (!) mensen in Brussel. HART BOVEN HARD en onze Waalse tegenhanger AUTRE CHOSE stapten samen in een feestelijke parade onder het motto: een ander beleid is mogelijk!

Met een vijftiental fanfaristen stonden we uit de wind en uit de regen onder het afdak van een groot café naast de beurs. Drie uur lang hebben we getoeterd en gezongen dat het een lust was en al die tijd trokken de tien hartenwensen van Hart boven hard zingend en dansend voorbij. Zin om met ons mee te zingen? Ik schreef het op de melodie van 'La ballade des gens heureux', maar sinds de grote parade weten we dat je het net zo goed op de melodie van 'John Circus' van De Propere Fanfare kunt kwelen.

we dromen van een rijke samenleving
goed onderwijs, veel zorg en creatief
de toekomst zal heel solidair zijn
met gelijke kansen en sportief

we dromen van een warme samenleving
geen super rijken naast wie in armoe leeft
de toekomst zal dan heel sociaal zijn
zodat iedereen voldoende heeft

we dromen van een brede samenleving
waar iedereen zijn eigen plaatsje vindt
de toekomst zal er een vol kleur zijn
waar het verschil ons samenbindt

we dromen van een faire samenleving
met recht op werk en een rechtvaardig loon
de toekomst zal heel solidair zijn
en samen werken heel gewoon

we dromen van een sterke samenleving
van in de wieg tot aan de oude dag
de toekomst zal heel waardevol zijn
niet stuk gemaakt door winstbejag

we dromen van een groene samenleving
binnen de draagkracht van de planeet
de toekomst zal heel duurzaam worden
ecologisch zoals dat heet

we dromen van een kleine samenleving
die zijn rol in de grote wereld speelt
de toekomst zal internationaal zijn
waar al de welvaart wordt gedeeld

we dromen van een rijpe samenleving
democratisch, voortdurend bevraagd
de toekomst zal alternatief zijn
als elke burger zijn steen bijdraagt

Samen zingend van het Pierkespark naar de Gentse Feesten!

Mong (mei 2015)


 


Lieve mensen,

ik schrijf jullie altijd anderhalve maand vooraleer jullie mijn tekst onder ogen krijgen. Daarom vermijd ik het meestal om te dicht op de actualiteit te zitten, maar deze keer heb ik het daar uitzonderlijk moeilijk mee.

Het is vandaag 13 januari en er is sinds het begin van dit nieuwe jaar al zoveel gebeurd. Verleden week vielen twee gewapende mannen de redactie van het Franse weekblad Charlie Hebdo binnen en schoten zonder pardon tien medewerkers en twee politieagenten neer. Twee dagen later werden ze zelf in een vuurgevecht gedood, maar niet zonder eerst zichzelf als martelaars voor hun geloof uit te roepen. Op dezelfde dag werden in Jemen 31 mensen, vrouwen en kinderen, vermoord en in Nigeria meer dan 2000. Eigenlijk gaat er al jaren geen dag voorbij zonder dat er, in naam van hetzelfde geloof, mensen de dood worden ingejaagd.

Het is vreselijk om het toe te geven, maar hoe dichter bij huis, hoe meer we meeleven met de slachtoffers en hun familie. Hoe dichter bij huis, hoe sterker we geraakt worden, hoe scherper we reageren. Ook wij ontsnappen er niet aan.

Als je daarbij nog weet dat de tekenaars en schrijvers van Harakiri en Charlie Hebdo voor ons theaterwerk heel dikwijls een bron van inspiratie waren, dan lijkt het een beetje alsof we zelf geraakt werden. Ik moet jullie toch niet vertellen dat we meer dan veertig jaar lang ons deeltje bijgedragen hebben aan de strijd voor meer vrijheid.

Als ik aan onze beginperiode terugdenk met politie in burger op vele optredens. Procesverbalen voor zedenschennis, voor agitatie, voor ordeverstoring en geloof me, ik krijg het nauwelijks aan jonge mensen uitgelegd waarop die beschuldigingen gebaseerd waren.
Tien jaar lang mocht ik Frankrijk niet binnen alleen maar omdat ik in 1970 aanwezig was op een internationale bijeenkomst van anarchisten. Wij waren geen bommengooiers, maar mensen die droomden van een betere wereld. Daar had ik trouwens het geluk om Willem te ontmoeten, de Nederlandse medewerker van Charlie die aan de aanslag ontsnapte.

Vandaag hebben we het recht op vrije meningsuiting en dat laten we ons niet meer afnemen. Iedereen kan voor zijn gedacht en geaardheid uitkomen en zo nodig kunnen we beroep doen op een wetgeving die elke vorm van discriminatie verbiedt. We hebben het recht om het niet eens te zijn met het beleid, met de meerderheid en met de minderheid, met al of niet opgelegde dogma's. En dan zijn er altijd weer mensen die een extremistisch gedachtegoed aankleven en in naam van hun geloof die vrijheid weer willen terugschroeven.

Ik zeg bewust niet in naam van de islam, want ik ben er mij al te zeer van bewust dat het geloof en de god waarmee de fanatici dwepen, niets, maar dan ook niets met de echte islam en Allah hebben te maken. Net zo min als de Ku Klux Klan ooit in naam van hun christendom zwarte mensen lynchten. Fanatisme bestaat jammer genoeg ook bij niet gelovigen. Hitler liet wel 'Gott mit uns' op de uniformen van de soldaten zetten, maar verder konden alle christelijke waarden hem gestolen worden en kameraad Stalin en kerken ging ook al niet samen.

We zouden durven vergeten dat het zogezegde moslimterrorisme tot nog toe vooral gelovige moslims treft. We zouden vergeten dat ook terroristen vaders en moeders hebben en broers en zussen die nauwelijks begrijpen wat er in hun kind, hun broer of zus, is gevaren.

We stapten ondertussen door onze stad, opgeroepen door Hart Boven Hard en de Gentse Lente. Laat angst ons niet verlammen, integendeel, tegen elke vorm van extremisme past maar één reactie: DOORGAAN!

In dezelfde week van de vreselijke aanslagen in Parijs vierden wij in de Brugse Poort ‘Berbers Nieuwjaar ‘. Een afgeladen volle zaal, allemaal buurtbewoners, Gentenaars, die samen dansten en zongen. Laat ze maar roepen dat de multiculturele samenleving mislukt is, Wij blijven erin geloven en werken eraan, elke dag van de week.

Vrijdag 20 maart vieren we de derde Gentse lente en deze keer komen vooral jongeren aan het woord. Zorg dat jullie er bij zijn.

Mong - Januari 2015

Bij alle consternatie en verdriet om de voorbije gebeurtenissen zouden we vergeten dat we net voor Kerstmis ook onze goeie vriend en kamerdaad Walter De Buck verloren. Walter was het die ons in 1971 stimuleerde om met De Vieze Gasten verder te gaan. Hij nam ons op sleeptouw mee door de Gentse buurten, zette ons op het podium van de Gentse Feesten bij Sint-Jacobs en bleef ons al die jaren volgen en steunen.

Zolang ik kan wil ik zijn mooiste lied blijven zingen: “ik zou zo graag willen leven in een wereld zonder haat…”

 


 

“Bij' De Vieze Gasten wil via kunst en cultuur een bijdrage leveren aan een buurt en samenleving die open en nieuwsgierig is, die begrip en respect toont, die ieder individu mogelijkheden en kansen biedt, die kritisch en solidair is en die streeft naar samenwerking en naar sociale rechtvaardigheid voor iedereen.” - Mission statement Bij’ De Vieze Gasten

Lieve mensen,

Vuile Klap krijgt deze keer wel een heel letterlijke betekenis: wij en vele anderen kregen een hele vuile, pijnlijke klap recht in het gezicht. Dat de nieuwe Vlaamse en federale regeringen zouden besparen, dat was voorspeld en aangekondigd. Dat ze zo hard op de rug van de kleine mens zouden besparen, dat hadden we uiteraard ook moeten weten. Maar zoals altijd blijf je hopen dat het niet waar zal zijn en dan wacht je gelaten af tot de klap komt. Voor onze sector wordt het 7,5% inleveren op de toegezegde subsidies voor 2015 en 2016. Voor ons betekent dat een inlevering van om en bij de €35 000 en dat is een pak geld voor een kleine organisatie als de onze.

Heel het lange bestaan van Bij’ De Vieze Gasten zijn wij voorzichtige en spaarzame beheerders geweest van het gemeenschapsgeld dat ons ter beschikking werd gesteld. Elke cent werd gewikt en gewogen voor hij werd uitgegeven. Dat was zo en dat blijft zo. Ook vandaag heeft een relatief klein team een ongelooflijke werking uitgebouwd in onze geliefde Brugse Poort. Een never-ending story zoals ik in de vorige nieuwsbrief al schreef. Steeds opnieuw dienen zich nieuwe projecten aan.

We hadden ons als doel gesteld 'het kloppend culturele hart van de buurt' te worden en geef toe dat we aardig op weg zijn. We doen dat niet alleen, maar samen met vele andere buurtorganisaties en tientallen vrijwillige medewerkers. De alternatieve septemberverklaring ‘Hart boven hard’ was ons dan ook zowat op het lijf geschreven. Samen zullen we oplossingen zoeken, maar ook acties voeren. Zij die beweren dat we boven onze stand zouden leven, die moeten eens van dichtbij komen kijken. Of moeten we nog maar eens een lijstje opmaken van wie 'echt' boven zijn/haar stand leeft?

Ik schrijf deze Vuile Klap op de Internationale Dag van de Armoede. Internationaal lijkt de extreme armoede iets af te nemen maar tegelijk zien we overal de tegenstelling tussen rijk en arm alleen maar toenemen. Toen we in de jaren ‘80 de voorstelling 'Soep zonder ballen' maakten, leefde één op de vijfentwintig Belgen onder de armoedegrens. In de jaren ‘90 trokken we rond met 'De klacht van de armoede' en één op de twintig raakte onder de grens. In 2006 speelden we 'De speedy 6 ampère show' en we spraken al van één op de vijftien en nu trek ik nog rond met 'Armoede op den buiten' en de mensen van Welzijnszorg tonen mij de harde cijfers: één op de tien Belgen sukkelen rond en onder de armoedegrens. Eén op de tien. Werk genoeg, voor ons en voor jullie en samen staan we sterker. Dat was zo en dat blijft zo.

Mong november 2014

 


Lieve mensen,

de voetbalgekte is voorbij,
tijdens de Gentse feesten werd de zaal omgebouwd tot een echte discobar,
De Propere Fanfare toerde door Wallonië,
(tous ensemble, tous ensemble, hé, hé, faire la fête tous ensemble)
misschien hebben we al een nieuwe regering,
misschien hebben we nog bijlange geen nieuwe regering,
maar hoe dan ook,
wij zijn klaar voor een nieuw seizoen Bij' De Vieze Gasten!

Een sociaalartistiek project in een buurt als de Brugse Poort is een never ending story.
Steeds dienen zich nieuwe mogelijkheden aan.
De diversiteit van de buurt is een reuzegeschenk waar we gretig gebruik van maken.
Het geeft kleur en sfeer aan elke activiteit.
En het worden er weer veel - zoals jullie ondertussen van ons gewoon zijn.

Ik mag nog niet alles verklappen - en dat is niet altijd gemakkelijk - maar er moeten verrassingen blijven en geloof me, groter dan wat jullie mogen verwachten in komend seizoen is nauwelijks nog denkbaar. Toch een tipje van de sluier?

Wel, met nieuwe projecten als ‘De Karavaan’ en ‘Way to Roma’ willen we opnieuw de aandacht vestigen op de Roma-gemeenschap in Gent en daarbuiten. In 2015 mogen we ons dan weer verheugen op een derde editie van het Enter Festival - je weet wel, waar vele sociaalartistieke projecten zich presenteren, tous ensemble hé hé. Deze keer vindt Enter plaats in Antwerpen, maar wij zullen er bij zijn en geen klein beetje. En we gaan verder. Er komt in het voorjaar van 2015 ook weer een Bomfestival aan waarbij we niet alleen de straten en de huiskamers innemen. Hou deze keer ook maar het luchtruim in de gaten.

Bereid je dus maar voor en vooral: zorg dat je erbij bent.
Of nog beter: doe mee.
Tous ensemble, hé hé hé!

Mong juli 2014

 


Lieve mensen,

als jullie deze nieuwsbrief in handen krijgen staan we voor de moeder aller verkiezingen. Als ouwe anarchist heb ik het nooit zo gehad met verkiezingen en dat is vandaag nauwelijks anders. De show, de vele beloftes, het gegoochel met cijfers, het hele land vol milieuonvriendelijke affiches in alle maten en kleuren, de vele grijnzende gezichten die me aankijken alsof ze het allerbeste met me voor hebben. En dan mag ik vooral niet denken aan het geld dat het kost om al die reclameboodschappen naar mijn hoofd te slingeren. Geld waarmee we zoveel schrijnende problemen zouden kunnen oplossen.

Maar goed: ouwe anarchist of niet, vandaag besef ik dat verkiezingen wel degelijk verandering kunnen brengen. Ik ben niet blind voor wat in Gent de laatste 20 jaar is gebeurd. Van een conservatief nest naar een levendige, mooie stad en dat dankzij een toegankelijk bestuur dat op de stem van vele burgers kan rekenen. Nu, ik besef ook al te goed dat niet elk probleem op stadsniveau op te lossen is. Maar weten dat je van mening kan en mag verschillen en dat ook tegen de betrokken personen kunnen zeggen en nog eens antwoord krijgen ook, dat bezorgt me telkens weer een bijzonder goed gevoel.

Bij de komende Europese, nationale en regionale verkiezingen ligt dat wel enigszins anders. Teveel problemen die mij zeer nauw aan het hart liggen komen nauwelijks of niet aan bod in de programma's van de meeste partijen. De groeiende kloof tussen arm en rijk bijvoorbeeld. Integendeel, in sommige programma's lees je bijna letterlijk dat arm zijn je eigen schuld is en omgekeerd is rijk worden dan ook het resultaat van hard werken. Nog nooit van speculatie gehoord? Van belastingontduiking? Van delokalisatie naar goedkope loonlanden? Van de regelrechte uitbuiting? De groeiende werkloosheid?

De meeste programma's spreken van 'activering' van de werkloze. Ook hier weer is werkloos worden en blijven volledig je eigen schuld. Wij weten wel beter. De opvang van mensen, op zoek naar vrede, vrijheid, of gewoon een beter leven voor gezin en kinderen? Vergeet het. Wanneer Wilders in Nederland “minder, minder, minder” roept, dan staat heel Europa op haar achterste poten. Maar in veel partijprogramma's lezen we hetzelfde in meer verholen woorden. Over onze wereldbol, ons milieu, de toekomst voor onze kinderen en kleinkinderen vind je misschien iets tussen de regels.

Kunst en cultuur komen al helemaal niet aan bod. Bezuinigingen, wegsaneren, overlaten aan de private markt zijn ook hier de grote slogans. Zo zou ik nog een hele tijd kunnen doorgaan. En toch: wat in een middelgrote stad kan, moet toch ook in een gewest, in een land en jawel, zelfs in Europa kunnen?

Daarom, lieve vrienden, als jullie straks jullie stem uitbrengen, lees dan toch maar eens grondig de diverse programma's. Niet de grote slogans waarmee ze ons op tv om de oren slaan, maar de kleine lettertjes. Niet de belastingverminderingen en de besparingen die daar noodzakelijkerwijze het gevolg van zullen zijn, maar de belastingverschuiving waarbij de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen. Niet de vele zwarte schapen met alle zonden beladen, maar de solidariteit met die grote massa mensen die het meer dan moeilijk hebben, bij ons en in de rest van de wereld.

Wellicht vinden we dan toch een aantal politici die onze stem echt verdienen en die de voorwaarden kunnen scheppen om te bouwen aan een mooie, propere en rechtvaardige wereld.

Mong mei 2014

 


Lieve mensen,

migranten zijn er in ons land altijd geweest. Zelfs binnenlandse, want hoeveel Vlamingen trokken niet naar de Waalse mijnen? Daar werkten ze vooral samen met Italianen - denk maar aan de ramp van Marcinelle in 1956 waarbij 136 van de 262 slechtoffers uit Italië kwamen. Daarna zegde Italië het migratiecontract met België op en kwamen de Grieken, Spanjaarden en Portugezen. Beetje bij beetje werd Vlaanderen zelf een industriegewest en toen de mijnen in de Borinage hun schachten sloten verlegde de migratie zich naar de Limburgse mijnen. Vlamingen werkten er samen met migranten uit vele Europese landen.

In 1964 - 50 jaar geleden! - was de nood aan extra werkkrachten nog sterker gegroeid en zouden we massaal mensen ronselen in Turkije en Noord-Afrika. Kom als 'gastarbeider’ werken in België! En ze kwamen, met tienduizenden, om hier het werk te doen dat wij zelf niet meer wilden uitvoeren. De meesten waren laag opgeleid en afkomstig uit minder ontwikkelde regio's, maar al snel hadden ze door dat ze het woord 'gast' met een serieuze korrel zout moesten nemen.

Toen we met - toen nog - De Vieze Gasten begonnen in 1971 waren in Gent vooral Turkse mensen werkzaam in de toen nog bloeiende textiel. Ze leefden in hun eigen vrij gesloten gemeenschap en de contacten met de 'echte' Gentenaars waren minimaal. Voor mensen uit de Maghreblanden was de sfeer al helemaal verziekt en een bordje “Interdit aux Nord-Africains” ontsierde menig cafédeur. Maar ze waren er en ze bleven. Hun vrouwen en kinderen volgden. De kinderen gingen naar school, trouwden, kregen zelf kinderen,... maar zelfs de vierde generatie blijft het moeilijk hebben om echt aanvaard te worden en blijft worstelen met veel te weinig kansen op een sterk veranderde arbeidsmarkt. Vandaag is onze leefwereld langs geen kanten nog dezelfde van 50 jaar geleden.

De toestroom van migranten uit de hele wereld en vooral uit Oost-Europa is massaal. De diversiteit in een wijk als de Brugse Poort is soms hallucinant. Het aantal kinderen van ‘vreemde afkomst’ op ‘onze’ scholen groeit nog elk jaar. Wetten om discriminatie tegen te gaan zijn er genoeg maar ze ook nog eens toepassen...

Vorig jaar is de lente in Gent gestart met het begraven van de woorden allochtoon en autochtoon. Een symbolische actie zolang niet elke Gentenaar dezelfde kansen krijgt.
Daarom verzamelen we dit jaar weer op 21 maart.
Deze keer willen we een stap verder gaan.
Laat ons 1964 herdenken en eindelijk onze 'gasten' bedanken voor een halve eeuw hard labeur en hun kinderen en kleinkinderen de plaats geven waar ze recht op hebben.

Echte Gentenaars zorgen voor elkaar.

Mong februari 2014

 


 

wat als we in 2014

een eerlijker belastingsverdeling zouden instellen waarbij de sterkste schouders de zwaarste lasten zouden dragen

duurzaamheid zo 'cool' zouden vinden dat niemand er nog aan voorbij gaat

de herdenking van de eerste wereldoorlog zouden aangrijpen om alle wapenproductie stop te zetten

ons zouden herinneren dat we vijftig jaar geleden in Turkije en Noord-Afrika 'gast'arbeiders
geronseld hebben om hier het vuile en zware werk te komen doen

alle arbeid van kinderen uit onze winkels zouden weren

alle mannen en vrouwen een 'eerlijke' prijs voor hun werk zouden betalen

mensen op de vlucht de hand zouden reiken

arrogante ceo's aan de kant zouden schuiven en meer aandacht zouden besteden
aan de honderdduizenden vrijwilligers die zich dag na dag inzetten

al was het maar een honderdste van onze dromen waar zouden maken

wat zou 2014 een mooi jaar kunnen worden

beste wensen van Mong en Magda

 


Lieve mensen,

Sinterklaas, kerstfeest, oudejaar en nieuwjaar en bij ons in de familie nog een hele pak 'decemberverjaardagen’: dat wordt  eten en drinken en ontelbare cadeautjes geven en krijgen.

Lampedusa ligt meteen weer een pak verder van ons bed. De kampen met Syrische vluchtelingen halen  het nieuws nog wel, maar we hebben geen tijd om te kijken. We proberen niet te denken aan de mensen die veel dichterbij kou lijden en overwinteren in ellendige toestanden, onze welvaarstaat onwaardig.

Welzijnszorg voert actie rond 'armoede op de buiten' en uiteraard zullen we een aalmoes geven. 11.11.11. kookt van woede door de onrechtvaardige verdeling van voedsel. Achthonderdzeventig miljoen mensen hebben permanent honger, nog eens een miljard moet zich tevreden stellen met ongezond en onevenwichtig voedsel. Natuurlijk zijn we daar niet ongevoelig voor en tussendoor nemen we  even de tijd om iets over te schrijven. Maar een feestmaal bereiden terwijl al die dingen door je hoofd spoken, sorry, dat worden aangebakken kroketjes.

Hoe moet  een mens het juiste geschenkje vinden als je er niet in slaagt al die miserie uit je gedachten te bannen. Hoor je mij nu zeggen dat we dan maar geen feestjes moeten houden? Helemaal niet, maar mag het misschien ietsje minder zijn?

Hoe lekker kunnen we niet aan de slag met fair trade producten.
Hoe mooi kunnen eerlijke cadeautjes uit de Wereldwinkel zijn.
En voor een fijne sociaalartistieke avond kan je Bij' De Vieze Gasten terecht.
Laat me nog maar eens die juiste slogan uit de kast halen : 'denk globaal,  handel lokaal'.
Fijne feestdagen en smakelijk,

Mong november 2013

 


Lieve mensen,

een nieuw seizoen staat voor de deur en ik ben een beetje de tel kwijt.
Maar ik weet wel dat het weer een schitterend seizoen wordt, vol verrassingen.
Wanneer ik dit opschrijf is het nog juli.
Buiten is het snikheet en dat brengt mij vanzelf bij een heerlijk liedje uit mijn jeugd.
« Il fait trop beau pour travailler » zongen Les Parisiennes.
Ik heb het nooit kunnen laten om mijn eigen woorden op al die melodietjes te verzinnen en daarmee gaan we het nieuwe seizoen zingend in :

Het is te mooi om waar te zijn, maar even er van dromen lijkt ons reuze fijn.
Waarom zouden we ’t niet eens proberen, dat kan toch niet zo moeilijk zijn om te leren.
Recycleer je oude spullen, koop ook geen onnozele prullen.
We rijen wat minder en we vrijen wat meer, we doen ’t voorzichtig doet ied’re keer.

De auto blijft in de garage staan als we met de fiets naar de winkel gaan.
Een dagje zonder vlees dat is best te doen en koop altijd de groenten uit het seizoen.
We eten gezond uit eigen streek en doen dat alle dagen van de week
en als we zuinig zijn met drinkbaar water dat bespaart ons vele zorgen later.

Hou de wereld in de gaten en niet alleen de olievaten,
maar vooral de mensen die achterblijven, omdat wij weer overdrijven.
De wind bezorgt ons genoeg stroom, de zon geeft warmte en veel stoom,
het groene denken wint terrein, het is te mooi om waar te zijn,
het is te mooi om waar te zijn, het is te mooi om waar te zijn!!!

Mong augustus 2013

 


Lieve mensen,

koud was het op de eerste lentedag.
Een ijzige wind sneed je de adem af en drong door je kleren.
En toch hadden we een warm gevoel van binnen.

21 maart 2013 is de Internationale Dag tegen racisme en discriminatie en in Gent werd een belangrijke stap gezet op weg naar een betere verstandhouding tussen alle bewoners. Door het weren van de termen ‘allochtoon’ en ‘autochtoon’ willen de Gentenaars beklemtonen dat de stad ‘echt’ van iedereen is.

’s Namiddags zongen meer dan tweeduizend (!) scholieren dat “alle mensen broers (en zusters) zijn”. In de raadzaal maakten beleidsmensen en kritische burgers plannen voor een eerlijker Gent met meer en gelijke kansen voor iedereen. ’s Avonds leek het wel of de Gentse Feesten begonnen waren, maar dan met een onwaarschijnlijk gevarieerd programma.

Uiteraard stelt het schrappen van twee woorden op zichzelf niet zoveel voor en als we nu gaan spreken van Marokkaanse Gentenaars en Turkse Gentenaars, Somalische Gentenaars en Roma-Gentenaars, West-Vlaamse Gentenaars en Limburgse Gentenaars…dan zijn we eerlijk gezegd niet veel opgeschoten.

Bewoners van Gent zijn Gentenaars en alle Gentenaars hebben dezelfde rechten en dezelfde plichten. Samen moeten we bouwen aan een ‘fiere’ stede en laat klokke Roeland maar luiden voor elke Gentenaar die bedreigd wordt. Geen enkele Gentenaar zal uitgesloten worden van het recht op werk, op inkomen, op huisvesting, op scholing,… Geen Gentenaar zal tolereren dat andere Gentenaars in volle winter moeten bivakkeren in een tentje op de Blaarmeersen. Geen Gentenaar zet nog een stap in een dancing die Gentenaars op basis van huidskleur buiten sluit. En zo zou ik alwéér een tijdje kunnen doorgaan…

Leve de rebelse stad Gent en zijn rebelse bewoners en zoals Uilenspiegel steeds de asse van vader Klaas op zijn hart bewaarde, zo zouden alle Gentenaars het vonkje van rebellie nooit mogen laten doven.

De vakantie staat voor de deur, de Gentse Feesten komen eraan. Duizenden mensen zullen naar Gent afzakken en dat zijn ideale momenten om het ware Gent aan de wereld te tonen. Maak er een prettig en zinvol verlof van en zorg dat u er in september weer bij bent.

Wij vliegen er weer in en daar hebben we jullie bij nodig!

Mong april 2013

 


Lieve mensen,

moge 2013 een mooi jaar worden,
zuinig,
recycleerbaar,
duurzaam,
vredevol,
solidair,
verdraagzaam,
warm,
en zo zou ik nog een tijdje door kunnen gaan.

En dat is nu net wat we van plan zijn: we zullen doorgaan!

Als jullie dit lezen is het nieuwe jaar al wat minder nieuw maar ons programma voor de komende maanden bevestigt onze jaar na jaar herhaalde nieuwjaarswens. Samen met alle andere buurtorganisaties zullen we ook in 2013 werken aan een prettige en leefbare Brugse Poort waar niemand uitgesloten wordt. En vooral dat laatste is ontzettend belangrijk.

Onze samenleving drijft vandaag arm en rijk weer uit elkaar. De kloof wordt elke dag groter tussen hebben en niet-hebben, opleiding of geen opleiding, werk of geen werk, woning of krot (of erger nog: de straat). We weten ondertussen dat culturele uitsluiting soms zelfs zwaarder weegt dan materiële armoede.

Dat is meteen een van de belangrijke taken van een sociaalartistiek project zoals Bij’ De Vieze Gasten in de Brugse Poort: zorgen dat iedereen aan zijn trekken komt. Een concert meemaken is fantastisch, een theatervoorstelling beleven kan je tot de diepste binnenste raken, een avondje comedy meepikken en uren later nog genieten, het kan allemaal. Maar er kan nog veel meer: zelf op het podium staan, meespelen, meezingen, foto’s maken, schrijven en vooral verbaasd zijn van wat je allemaal kan.

Probeer het eens, onze deuren staan wagenwijd open.

Mong februari 2013